Het geheim Ghelderode
Van 17 december 2008 tot 30 april 2009
Zozeer zijn personages gewelddadig, macaber en oneerbiedig waren, zozeer was Michel de Ghelderode, een verlegen en eenzaam man, angstig en schuw. Evenwel openstaand voor vriendschap, zei hij van mensen te houden, maar van op afstand. Nauwelijks had hij een gesprek met een vriend achter de rug, of hij voelde reeds de behoefte hem meteen te schrijven. Zo getuigt de geïllustreerde briefwisseling die hij met de Brusselse artiest Jean-Jacques Gaillard, naar wie de Academie van Sint-Gillis genoemd is, uitgewisseld heeft.
Verschillende van deze brieven die in het trappenhuis worden tentoongesteld, maken deel uit van een serie gravures, die verlevendigd zijn met rode potlood en toegeschreven worden aan Jean-Jacques Gaillard, en die het stuk Heer Halewijn van de Ghelderode illustreren (1934 – Gallimard 1950).
Nog steeds op de eerste verdieping getuigen de studies van de kostuums en enkele marionetten, de hoofdfiguren uit zijn stukken, van het belang dat dit volkstheater had voor de toneelschrijver.
In de twee kamers op de tweede verdieping biedt de rijkdom aan materiaal, uitgeleend door de “Réserve Précieuse” (Kostbaar Bezit) van de bibliotheek van de ULB, de mogelijkheid om het intellectuele universum van de dichter in een “klein maniakaal museum” te reconstrueren.
Michel de Ghelderode
Michel de Ghelderode
Adhémar Martens heeft een denkbeeldige biografie verzonnen om uit het banale bestaan van kleine ambtenaar, wat het zijne was, te ontsnappen. Sinds 1918 publiceert hij zijn eerste teksten onder het pseudoniem "Michel de Ghelderode" (naar de naam van een Vlaamse locatie) dat hij heel zijn carrière zal behouden. De keuze van dit pseudoniem is trouwens de onthulling van een zoektocht naar een identiteit en een wezenlijke gehechtheid aan Vlaanderen bovenop het verwerpen van zijn milieu.
Bij de gemeentelijke administratie heeft men hem van zijn loket naar deze zolder verplaatst, waar alle afgehandelde zaken van Schaarbeek, de dode dossiers, liggen. En het is daar dat hij, naar anarchisme neigend zonder anarchist te zijn, weinig bedachtzaam zonder gek te zijn, al zijn theaterwerken heeft geschreven, in een bureau dat had kunnen lijken op dat van het Atriquehuis.
)
Version FR
EN version