Het Autrique-huis vandaag Evenementen Tentoonstellingen Virtuele rondleiding Opmerkelijke huizen

La Théorie du Grain de Sable

Van 7 september 2007 t/m 13 april 2008

Met deze nieuwe tentoonstelling wil het Autriquehuis zijn banden met het imaginaire van de « Duistere Steden » weer aanhalen. Als steeds terugkerend decor in De Theorie van de Zandkorrel, het nieuwste boek van Schuiten en Peeters, biedt het werk van Horta als onbeperkte vergaarbak een universum waar Brussel en Brüsel soms één worden.
Gravures en originele zeefdrukken, videoprojecties, mysterieuze objecten, boeken en elders onvindbare afbeeldingen … De bezoeker zal verschillende maanden hebben om het Imaginaire Huis van Schuiten en Peeters te herontdekken.

Het boek

Brüsel, 21 juli 784. Constant Abeels inventariseert met geduld de stenen die op een mysterieuse wijze vorm krijgen in de verschillende ruimten van zijn appartement.
Allen hebben ze precies hetzelfde gewicht : 6793 grammes – een eerste hoeveelheid (?)
In een aanpalend gebouw bemerkt een moeder, op dezelfde wijze, dat er zich met regelmat zand ophoopt in haar appartement, tot groot jolijt van de kinderen, terwijl een beetje verder de uitbater en chef-kok van de vermaarde Brasserie Maurice bemerkt dat hij gewicht verliest, zonder nochtans te vermageren. En deze vreemde verschijnselen nemen toe naarmate de dagen verstrijken. Het is om deze feiten te onderzoeken dat er een vrouw speciaal uit Pâhry aankomt: Mary Von Rathen, die men vroeger de bijnaam "het scheve kind" gaf. Zij ontdekt spoedig dat het merendeel van deze verschijnselen in verband lijken te staan met wijlen (?) Gholam Mortiza Khan, een Bugtis-krijger die zeer recent in Brüsel is aangekomen om juwelen te verkopen en ongelukkig omvergereden is door een tram bij het verlaten van een afspraak in het Autriquehuis.
In een overvloed van stedelijke decors van een uitzonderlijke rijkdom en fantasie halen Schuiten en Peeters de banden weer aan met de onnavolgbare atmosfeer van de Duistere Steden-cyclus, voor een boeiende intrige die aansluiting vindt bij de inspiratie van hun beste albums.

François Schuiten

François Schuiten is geboren in Brussel op 26 avril 1956. Op het stripverhaalatelier van Sint-Lucas ontmoet hij Claude Renard met wie hij twee albums realiseert. Met zijn broer Luc werkt hij in de loop der jaren de cyclus “Holle aarde” uit, die uit drie delen bestaat.
Sinds 1980 werkt François Schuiten vooral met Benoît Peeters aan de reeks “Duistere Steden”, met name De muren van Samaris, De Koorts van Urbicande, De Archivist, De Toren, Brüsel, Het Scheve Kind, De Schaduw van een Man, De onzichtbare grens en De Theorie van de Zandkorrel (Casterman). Deze albums werden in een twaalftal talen vertaald en hebben verscheidene prijzen behaald.
Als ontwerper van talloze affiches, zeefdrukken en postzegels heeft François Schuiten meegewerkt aan het grafisch concept van verschillende films en heeft hij verschillende zeefdrukken van zeer grote omvang gemaakt.
In 2002 heeft hij de « Grote Prijs van de stad Angoulême » gekregen voor zijn gehele werk, de hoogste Europese onderscheiding op dit gebied.

Benoît Peeters

Benoît Peeters is geboren in Parijs op 28 augustus 1956. Na de publicatie van twee romans heeft hij zich aan de meest verscheidene literaire genres gewaagd. Als spécialist van Hergé heeft hij De Wereld van Hergé en Hergé, zoon van Kuifje uitgegeven. Hij is eveneens auteur van meerdere werken over Hitchcock, Paul Valéry en Nadar.
In 1980 is hij met zijn jeugdvriend François Schuiten aan het project « Duistere Steden » beginnen werken. Deze serie, die tot op heden zestien albums telt, heeft een groot succes gekend, en niet alleen onder de traditionele liefhebbers van strips.
Benoît Peeters heeft samengewerkt met andere tekenaars zoals Alain Goffin, Anne Baltus en Frédéric Boilet, evenals met de fotografe Marie-Françoise Plissart en de cineast Raoul Ruiz. Hij is tevens auteur van verschillende documentaires en een langspeelfilm, Le dernier plan.
François Schuiten en Benoît Peeters hebben samen de scenografische inrichting van het Autriquehuis van Victor Horta ontworpen, toegankelijk voor het publiek sinds december 2004.